نامههایی که در قرن هجدهم در جریان جنگ هفت ساله میان فرانسه و بریتانیا برای ملوانان فرانسوی نوشته شده بود، سرانجام باز شدند.
این نامهها توسط نیروی دریایی سلطنتی در طول این جنگ که در فاصله سالهای ۱۷۵۶ و ۱۷۶۳ به وقوع پیوست ضبط شده بود.
فرانسه و بریتانیا در این دوره بر سر مستعمرات خود نزاع داشتند.
این نامهها شامل نامه همسر یک افسر یا نامه مادری است که از پسرش برای این که برایش چندان نامه نمینویسد، گلایه دارد.
کشف این نامهها، هم اسنادی تاریخی را به دست مورخان میدهد و هم از احساسات صمیمی خانوادههای نظامیان پرده برمیدارد.
در یکی از این نامهها زنی به نام ماری دوبوسک در سال ۱۷۵۸ به همسرش لوئی شامبرلان، ستوان اول ناو فرانسوی گالاته، نامه نوشته که توسط بریتانیاییها اسیر شده بود.
خانم دوبوسک نوشته است: «خیلی خوب است که شب را صرف نوشتن برای شما کردم، همسر وفادار شما برای تمام زندگی. شببخیر دوست عزیزم. نیمهشب است. فکر میکنم وقت استراحتم است.»
اما لوئی هرگز نامه را از همسرش دریافت نکرد. همسرش سال بعد و احتمالا پیش از آزادی او درگذشت.
در نامه دیگری به تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۷۵۸، مارگریت لموان، مادر ملوان نیکلا کسنل، که اصالتاً اهل نرماندی بود، از عدم دریافت اخبار بیشتر از پسرش متاسف است.
او در نامهای که بدون شک به شخص ثالثی دیکته شده بود، به فرزندش گفت: «من بیش از آن که شما به من فکر کنید به شما فکر میکنم... با این حال، برای شما سالی پر از برکات خداوند آرزو میکنم.»
اما کشتی گالانه که شهر بوردو را به مقصد کبک ترک کرده بود، در اقیانوس اطلس بهدست نیروهای بریتانیایی افتاد و به بندر پلیموث و سپس به پورتسموث در سواحل جنوبی بریتانیا آورده شد.
اداره پست فرانسه نامهها را برای تحویل از بندری به بندر دیگر میبرد تا اینکه وقتی متوجه شد کشتی از سوی بریتانیاییها تصرف شده، این نامهها با تاخیر به بریتانیا رسیدند.
این ۱۰۴ نامه در ابتدا اسنادی با محتوای نظامی تلقی شدند. اما وقتی مقامات بریتانیایی برخی از نامهها را باز کردند، دیدند که فقط «مسائل خانوادگی» در آنها نوشته شده است.
سرانجام نامهها به آرشیو ملی بریتانیا منتقل شدند و در جعبهای، گذاشته و فراموش شدند تا اینکه توجه رنو موریو، استاد تاریخ در دانشگاه کمبریج به این نامهها جلب شد.
این پژوهشگر تاریخ که نتیجه تحقیقاتش در این زمینه روز سهشنبه در مجله «لزانل» در حوزه تاریخ و علوم اجتماعی منتشر شد، نوشته است: «من فقط از روی کنجکاوی خواستم این جعبه را ببینم.»
او با اشاره به این که این نامهها در سه جعبه گذاشته شده بود، افزوده است: «متوجه شدم اولین کسی هستم که این پیامهای شخصی را میخوانم.»
نامهها پس از دو قرن همچنان مهروموم بودند.
این استاد تاریخ با تاکید بر این که نامهها حاوی «تجارب جهانی بشر» است و فقط منحصر به فرانسه یا قرن هجدهم نیست، میافزاید: «دریافتکنندگان آنها چنین بختی را نداشتند و بسیار تکاندهنده بود.»
نامهها که عمدتاً توسط زنان نوشته شدهاند، گواهی است بر تجربه همسران، مادران، خواهران و نامزدهای نظامیان در زمان جنگ که با توجه به شرایط اجتماعی آن زمان، مجبور به اداره خانه و تصمیمگیری در غیاب مردانشان بودند.
آقای موریو همه ۱۸۱ عضو ناو گالاته را شناسایی کرده و نوشته است که نامهها برای یک چهارم سرنشینان این ناو نوشته شده بود.
این محقق ماهها وقت گذاشت و به دقت جملاتی را که ناخوانا بودند یا بدون علامتگذاری، رمزگشایی کرد.
او همچنین تحقیقاتی تبارشناسانه بر روی ملوانان و نویسندگان نامهها انجام داده است.
در سال ۱۷۵۸، یک سوم از حدود ۶۰ هزار ملوان فرانسوی در بریتانیا زندانی بودند.
در کل دوره جنگ هفت ساله، که توسط ائتلاف به رهبری بریتانیا و پروس به پیروزی رسید، ۶۵ هزار نفر توسط بریتانیا بازداشت شدند.
برخی بهدلیل بیماری و سوءتغذیه جان خود را از دست دادند و برخی دیگر در نهایت آزاد شدند.
در این مدت، نامهها تنها راهی بود که خانوادهها از طریق آن میتوانستند با نظامیان در تماس باشند.
آقای موریو نوشته است: «امروز ما زوم یا واتساپ را داریم. در قرن هجدهم، مردم فقط نامه داشتند. اما آنچه مینوشتند امروز بسیار آشناست.»