مسیح علی‌نژاد

فاطمه سمسارپور؛ پنهان از چشم همه به خاک سپرده شده

کوشا از پنجره کوچک خانه‌شان به سمت خیابان خم می‌شود. به خود می‌پیچد و با صدای بلند گریه می‌کند. او از لابه‌لای جمعیت مادرش را می‌بیند که روی کف سیمانی خیابان افتاده و کمی آن سوتر برادرش کاوه نیز نقش زمین شده است. فاطمه سمسارپور جان می‌دهد اما فرزندش کاوه زنده می‌ماند.

بهزاد مهاجر؛ دایره کوچک روی سینه‌اش جای گلوله بود

از بهزاد مهاجر گاه‌گاهی نامی در نوشته‌های نیما نامداری، خواهرزاده‌اش، می‌توان یافت. پرونده‌اش در دستگاه قضایی ایران مختومه شد و دیگر نامی از او در رسانه‌ها نیست.

محمدحسین فیض؛ پدرش همچنان مدافع نظام ماند

دوستان و نزدیکان دیگر محمدحسین فیض می‌گویند که محمد حسین در روزهای نا آرام انتخابات سال ۸۸ همیشه نگران و ناراحت بود. آنها می‌گویند که ناگفته‌های زیادی از محمدحسین دارند ولی به دلایلی ناگزیر به سکوت هستند.

سهراب اعرابی؛ بعد از ۲۶ روز جسدش را تحویل دادند

علی فتحعلیان؛ گفتند شناسنامه بیاورید و جنازه بگیرید

محمدعلی راسخ‌نیا؛ گفتند به دست «منافقین» کشته شده است

بهمن جنابی؛ سه روز از کشته شدنش بی‌خبر بودند

سی خرداد ۸۸ است. سوار موتورش می‌شود و در میان شلوغی‌ها راهی برای رفتن می‌جوید. دقایقی تنها یک کوچه بالاتر از مغازه، مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد. خانواده به هر دری می‌زند تا نشانه‌ای از بهمن در خیابان‌های اطراف مغازه پیدا کند، اما نه از بهمن خبری است و نه از موتور او.

مسعود خسروی؛ «گلوله به صورتش خورده بود»

لطفعلی یوسفیان؛ قربانی استفاده از گاز اشک‌آور در اعتراض‌های ۸۸

فرزند لطفعلی یوسفیان می‌گوید، پدر من بدون اینکه هیچ نقشی در راهپیمایی‌ها داشته باشد، قربانیِ بی‌مسئولیتی کسانی شد که برای خاموش کردنِ اعتراض‌های مردم از گازهای اشک‌آوری استفاده کردند که موجب مرگِ پدرم شد و هیچ کسی مسئولیت این مرگ را به عهده نگرفت.

محمدجواد پرنداخ؛ صبح بازجویی پیکرش را به زیر پل انداختند

مهدی فرهادی راد؛ در عاشورای ۸۸ به سرش شلیک کردند

مردی ۳۸ ساله با موهایی کوتاه، صورتی گرد و ریشی کم‌پشت، از میان شلوغی محل راه می‌گیرد تا خودش را به هیئت عزاداری برساند. محرم است و همه سیاه پوشیده‌اند اما مهدی چون یک پیراهن راه راه به تن کرده، توی جمع بیشتر از همه به چشم می‌آید.

مصطفی غنیان؛ بر بام خانه بود که به سرش شلیک شد

کسی در آن میان داد می‌زند: «دارند تیراندازی می‌کنند، سینه‌خیز شوید». پدر ابتدا باورش نمی‌شود اما ناگهان چشمش به مصطفی می‌افتد که روی زمین پهن شده است. خون از سر مصطفی شره می‌کند روی کف سیمانی پشت‌بام...

کیانوش آسا؛ «قربانی گلوله نیروهای بسیج پایگاه ۱۱۷ نینوا»

«قربانیان ۸۸»؛ مجالی برای مستندسازی بخشی از تاریخ اعتراض در ایران

در پرونده قربانیان سال ۸۸ با کسانی سرو کار داریم که همچنان پرسش‌گر هستند و همچنان دنبال روشن شدن حقایق می‌گردند. آنها پرونده‌هایی باز در دستگاه قضایی ایران دارند اما خیلی زود به بایگانی تاریخ سپرده شدند، در حالی که همچنان خبر روز هستند.

اشکان سهرابی؛ «چه کسی باید از حق مردم دفاع کند؟»

روز اشکان، جوان ۲۰ ساله ایرانی برای پیوستن به موج اعتراض‌ها به خیابان رفت به مادر نگرانش که می‌گفت خیابان امن نیست و می‌خواست در خانه بماند، گفته بود که اشکان تصمیم‌اش را گرفته: «اگر من نروم، ‌خب آن یکی هم نمی‌رود، چه کسی باید از حق مردم دفاع کند؟»

محرم چگینی؛ «می‌خواست مردم سربلند زندگی کنند»

چهار سال پس از کشته شدن محرم چگینی در جریان اعتراض‌های پس از انتخابات خرداد ۸۸، مادر محرم چگینی می‌گوید: «محرم همه امیدش همین بود که مردم سربلند زندگی کنند. امیدوارم مردم فراموش نکنند که در برابر چشمان‌شان در همین خیابان‌ها، آدم‌های زیادی را با گلوله کشتند و بعد هم به داد هیچ خانواده‌ای نرسیدند.»

کاوه سبزعلی‌پور؛ «یک شهروند معمولی، قربانی بازی سیاست»

پدر کاوه سبزعلی‌پور، جوان ۲۴ ساله‌ای که در جریان اعتراض‌های ۳۰ خرداد ۸۸، جان خود را از دست داد، می‌گوید که پسرم بسیجی نبود، یک شهروند معمولی بود که دلش می‌خواست بازیگر سینما شود اما قربانی بازی سیاستمداران شد...

داود صدری؛ گفتند توسط لباس‌شخصی‌ها کشته شده است

خانواده داود صدری، جوان ۲۶ ساله‌ای که در راهپیمایی روز ۲۵ خرداد ۸۸ کشته شد، می‌گویند زور آنها به دستگاه قضایی ایران نرسید و آخرین پاسخ این بود که فرزندشان توسط لباس شخصی‌ها کشته شد. پرونده‌ای که همچنان در دستگاه قضایی ایران باز است اما تا کنون بی‌فرجام.

مریم سودبر؛ با تشر تعهد گرفتند که کسی او را نکشته است

مریم سودبر یکی دیگر از قربانیان اعتراض‌های پس از اعلام نتایج انتخابات خرداد ۱۳۸۸ است. دختر جوانی که پزشکی قانونی حاضر نشد اصابت ضربه به سر او را تأیید کنید و بعدها با توپ و تشر از پدرش تعهد گرفتند که کسی دخترش را نکشته است.

عبدالرضا سودبخش؛ پزشکی که در مقابل مطبش ترور شد

دو موتورسیکلت، وارد بلوار کشاورز می‌شوند. ۳۰ شهریور ۸۹ است، و عبدالرضا سودبخش، پزشک ۵۷ ساله‌، محل کارش را ترک می‌کند. حوالی بلوار کشاورز گلوله‌ای به او شلیک می‌شود و سپس خبر کشته شدنش به خانواده می‌رسد.